Grand Prix Retro eregalerij – Graham Hill

Herkenbaar aan zijn gecoiffeerde snor en helm met acht verticale strepen, verwijzend naar het clubembleem van de London Rowing Club, groeit Graham Hill, de vader van Damon, uit tot één van de meest markante coureurs in de historie van de Formule 1. En de Brit is in bezit van een markant record. Hij werd niet alleen twee keer wereldkampioen, maar won ook de Indianapolis 500 en de 24 uur van Le Mans.

Het raceleven van de Brit in de koningsklasse van de autosport begint en eindigt in Monaco. In 1958 maakt Hill zijn debuut voor Lotus, maar hij haalt de finish niet. In 1975 weet hij zich in het prinsdom niet te kwalificeren voor de race. Hill trekt zijn conclusies en stopt met racen. Een triest einde voor een coureur die grote successen heeft geboekt op het stratencircuit en de bijnaam ‘Mr. Monaco’ krijgt. Zijn record van vijf overwinningen tussen 1963 en 1969 staat lange tijd en wordt uiteindelijk verbeterd door Ayrton Senna.

Interesse in vierwielers

In zijn jonge jaren is Hill voornamelijk geïnteresseerd in tweewielers. Opvallend is dat hij pas op 24-jarige leeftijd zijn rijbewijs haalt, zodat hij met een auto op de openbare weg kan. Als hij op Brands Hatch een aantal ronden met een Formule 3-bolide mag rijden, is Hill verkocht en kiest hij voor de vierwielers.

In eerste instantie gaat hij aan de slag als monteur bij Lotus, de renstal van de vermaarde teambaas Colin Chapman. Hill werkt zich langzaam op naar coureur en maakt zijn debuut in 1958 in de straten van Monaco. De betrouwbaarheid van de Lotus laat in die dagen nogal te wensen over en in 1960 maakt Hill de overstap naar BRM.

Eerste wereldtitel

In zijn eerste jaar behaalt hij zijn eerste podiumplaats, door op Zandvoort als derde over de finish te komen. Het echte succes komt in 1962. Na overwinningen in Nederland, Duitsland en Italië gaat de strijd om de wereldtitel tussen Hill en Jim Clark. De beslissing moet vallen in de laatste race, in Zuid-Afrika. Clark gaat in East London aan de leiding, maar zijn Lotus gaat twintig ronden voor de finish kapot. Hill wint en pakt zijn eerste titel.

De Brit kan het succes niet herhalen. Drie keer op rij eindigt hij als tweede in de stand om het wereldkampioenschap. Vooral de tweede plaats in 1964 is zuur. Hill heeft meer punten verzameld dat wereldkampioen John Surtees, maar in de reglementen staat dat alleen de beste zes resultaten meetellen in de stand. Hierdoor verliest Hill het kampioenschap op één punt.

Tweede wereldtitel

In 1967 keert Hill terug naar Lotus. Het wordt een seizoen met veel uitvalbeurten. Een jaar later staat het team er veel beter voor, maar wordt de Lotus-familie geconfronteerd met de dood van Clark en Mike Spence. Ondanks de emoties slaagt Hill erin de wereldtitel te winnen. Net als bij zijn eerste titel valt de beslissing in de seizoensfinale. Met de winst in Mexico, zijn derde zege van het seizoen, blijft hij in de stand Jackie Stewart voor.

De dood van Clark betekent de komst van Jochen Rindt naar Lotus. Hill zegeviert wel in Monaco, zijn vijfde overwinning in het prinsdom, maar is de mindere van de Oostenrijker. Bovendien crasht de Brit zwaar op Watkins Glen, waarbij hij zijn knie breekt en de andere knie uit de kom raakt.

Onveilige bolides

Aan Lotus kleeft de reputatie van onveilige auto’s. De aerodynamica heeft zijn intrede in de Formule 1 gedaan en af en toe breken er van de Lotus-bolides enkele onderdelen af.

Hill vertrekt in 1970 naar Rob Walker Racing Team, maar rijdt slechts vier keer in de punten. Dan volgt de overstap naar Brabham. In dienst van dat team wint Hill zijn allerlaatste Formule 1-race, hoewel deze race niet meetelt voor het kampioenschap.

Eigen team opgericht

Na twee magere jaren besluit de Brit zijn eigen team op te richten: Embassy Hill Racing. Hill vervult de duo-functie van teambaas en coureur. Vanaf 1975 gaat het team met een eigen gebouwd chassis rijden. De resultaten zijn niet overweldigend en Hill legt zich toe op zijn rol als teambaas als hij zich niet kwalificeert voor de Grand Prix van Monaco.

Een paar maanden later komt er een abrupt einde aan het team. Op 29 november 1975 heeft het team getest op Paul Ricard en keert per vliegtuig terug naar Engeland. Met Hill achter de stuurknuppel verongelukt het vliegtuig in de mist. Hill, coureur Tony Brise en vier leden van het team overleven de crash niet.

Graham Hill – 15 februari 1929 – 29 november 1975

Races: 176
Pole positions: 13
Zeges: 14
Wereldtitels: 2
Eerste race: 1958 Monaco
Eerste zege: 1962 Nederland
Laatste zege: 1969 Monaco
Laatste race: 1975 Brazilië

Jouw reactie