Grand Prix Retro eregalerij – James Hunt

Live life in the fast lane. Het is het motto van James Hunt, zowel op als naast het circuit. Vrouwen, drank en hard rijden waren de ingrediënten van het leven van de Brit, dat op 45-jarige leeftijd werd geknakt door een fatale hartaanval.

Als kind is Hunt zeer bedreven in diverse sporten: cricket, squash en tennis. Pas op 18-jarige leeftijd vindt hij zijn passie. Na het bezoek aan een race besluit de Brit dat hij wereldkampioen wil worden. Het plan van de rebelse Hunt valt niet goed bij zijn welgestelde ouders. Zij zien hun zoon liever studeren en dokter worden.

Financieren van loopbaan

Hunt hoeft daarom niet te rekenen op financiële steun van zijn familie. Hij zal zijn eigen boontjes moeten zien te doppen. Met verschillende baantjes probeert de Brit zijn loopbaan te bekostigen. Zijn eerste racemeters maakt Hunt in een Mini. Daarna stapt hij over via de Formule Ford naar de Formule 3.

Hunt is succesvol, maar heeft ook het imago van wildebras aan zich hangen. In de Formule Ford krijgt hij de bijnaam ‘Hunt the Shunt’. De Brit is vaak betrokken bij crashes. Zo belandt hij in een meertje als hij van de baan raakt. In de Formule 3 slaat hij Dave Morgan naar de grond als beide coureurs in botsing zijn gekomen in de laatste ronde.

Overstap naar Formule 1

Ondanks de reputatie ziet de flamboyante Lord Hesketh het wel zitten in Hunt. Het succes in de Formule 3 en 2 blijft uit. Omdat de kosten in de Formule 2 niet veel verschillen met Formule 1 besluit Hesketh met zijn team de overstap te maken naar de koningsklasse van de autosport.

Hesketh Racing wordt niet serieus genomen. Boze tongen beweren dat de renstal alleen is geïnteresseerd in de glamour van de Formule 1. Ongelijk hebben de critici niet. Het team verblijft in vijf sterrenauto’s, rijdt rond in Rolls Royce’s en er is champagne in overvloed.

Hesketh toont potentie

Met goede resultaten laat Hunt zien dat Hesketh Racing niet alleen maar een losgeslagen bende is, maar ook potentie heeft. De Brit debuteert in 1973 met een negende plaats in Monaco en sluit het seizoen af met een tweede plaats in de Verenigde Staten. Het is de tweede podiumplaats van Hunt, die eerder op Zandvoort al op het ereschavot plaatsneemt.

Een jaar later staat Hunt drie keer op het podium en in 1975 wint de Brit zelfs de Nederlandse Grand Prix voor Niki Lauda, die dat seizoen de wereldtitel voor zich opeist. Deze overwinning en drie tweede plaatsen zorgen ervoor dat Hunt knap als vierde eindigt in het kampioenschap.

Hesketh stopt ermee

Ondanks de goede prestaties raakt het geld op bij Lord Hesketh, die na het seizoen besluit de stekker uit het team te halen.

Hunt zit zonder stoeltje, maar krijgt ‘hulp’ uit onverwachtse hoek. Tot ieders verbazing besluit tweevoudig wereldkampioen Emerson Fittipaldi McLaren in te ruilen voor Copersucar, het team van zijn broer. McLaren handelt snel en haalt Hunt in huis als de opvolger voor de Braziliaan.

1976

Hunt hoopt bij de Britse renstal zijn droom om wereldkampioen te worden te kunnen verwezenlijken. Echter, in 1976 lijkt de Brit kansloos voor de titel als hij na de Britse Grand Prix, die hij heeft gewonnen, wordt gediskwalificeerd. Zijn achterstand op de leidende Niki Lauda bedraagt 35 punten.

Op de Nürburgring crasht Lauda zwaar. De Oostenrijker zweeft op het randje van de dood, maar mist slechts twee races. In Italië verschijnt hij weer aan de start en ziet dat zijn voorsprong in de tussentijd is geslonken naar 14 punten. Hunt valt uit in Monza, maar wint vervolgens in Canada en de Verenigde Staten. Met nog één race, in Japan, te gaan is het verschil drie punten in het voordeel van Lauda.

Lauda stapt uit

In slechte weersomstandigheden op het circuit van Fuji besluit Lauda al na twee ronden naar de pits terug te keren en uit te stappen. “Mijn leven is meer waard dan een titel”, aldus de Oostenrijker. Dit is voor Hunt dé mogelijkheid om de titel te pakken. Hij moet als derde over de finish komen om kampioen te worden.

Hunt leidt comfortabel totdat een lekke band roet in het eten lijkt te gooien. Hij moet naar de pits en komt als vijfde weer de baan op. Hunt zet alles op alles en haalt Alan Jones en Clay Regazzoni in voor de derde plaats die voldoende is voor de wereldtitel. Als de Brit over de finish komt, denkt hij in eerste instantie dat hij de titel is misgelopen. Maar al snel komt het besef dat zijn droom is uitgekomen.

Honger gestild na titel

Het doel is bereikt en daarmee lijkt ook de honger van Hunt om te racen af te nemen. In 1977 boekt de Brit slechts drie overwinningen, een jaar later is zijn beste resultaat een derde plaats in Frankrijk. Hunt verzamelt dat seizoen slechts acht schamele puntjes.

De Brit en McLaren gaan uit elkaar. Hunt slaat een aanbieding van Ferrari af en kiest voor Wolf, dat in 1977 is gedebuteerd in de Formule 1 met een overwinning in Argentinië. Het blijkt een verkeerde keuze. Als Hunt in Monaco voor de zesde keer in zeven races de finish niet haalt, besluit hij per direct te stoppen met Formule 1.

Plotselinge dood

Een jaar later is Hunt terug in de koningsklasse van de autosport. Niet als coureur, maar als commentator voor de BBC. 13 jaar lang vormt Hunt een duo met Murray Walker totdat een hartaanval hem op 45-jarige leeftijd fataal wordt.

James Hunt– 29 augustus 1947 – 15 juni 1993

Races: 92
Pole positions: 14
Zeges: 10
Wereldtitels: 1
Eerste race: 1973 Monaco
Eerste zege: 1975 Nederland
Laatste zege: 1977 Japan
Laatste race: 1979 Monaco

Jouw reactie