Grand Prix Retro eregalerij – Mika Hakkinen

Het motto ‘geen woorden, maar daden’ leek Mika Hakkinen op het lijf geschreven. De niet zo spraakzame Fin liet liever zijn rechtervoet spreken. Het leverde hem eind jaren negentig twee wereldtitels op. Een paar jaar daarvoor leek zijn loopbaan in de knop te worden geknakt na een zware crash in Australië.

Het stratencircuit van Adelaide in 1995 vormt het toneel van de laatste race van het seizoen. Op de vrijdag staan twee kwalificatiesessies gepland. In het middagprogramma gaat het verschrikkelijk mis voor Hakkinen.

Ongeluk

Als de Fin Brewery Bend nadert, raakt hij de controle over de McLaren kwijt. Een lekke band zorgt ervoor dat de bolide spint. De McLaren glijdt achterwaarts over de kerbs waardoor de bolide in de lucht wordt gelanceerd en met hoge snelheid in de bandenstapels terechtkomt.

Formule 1-arts Sid Watkins treft Hakkinen bewusteloos aan en voert een tracheotomie uit. Watkins brengt via een snede in de hals van Hakkinen een buisje in de luchtpijp, zodat de Fin vrij kan ademhalen. Met spoed wordt de onfortuinlijke Hakkinen, die een schedelfractuur heeft, naar het ziekenhuis vervoerd.

Herstel

Zijn toestand is kritiek, maar Hakkinen herstelt. Begin 1996 zit hij alweer achter het stuur van de McLaren en noteert net zulke snelle tijden als voor het ongeluk.

Het is niet de eerste crash in de loopbaan van de Fin. Als hij op 5-jarige leeftijd voor het eerst in een kart stapt, crasht hij meteen in de eerste ronde. Hakkinen komt met de schrik vrij en besluit door te zetten. De racecarrière krijgt de voorkeur boven de studie metaalbewerking en na vijf karttitels stapt de Fin over naar de single seaters.

Keke Rosberg

Inmiddels is Hakkinen onder de vleugels genomen door Keke Rosberg, de Finse wereldkampioen Formule 1 van 1982, die zijn manager wordt. Na drie Scandinavische kampioenschappen in de Formule Ford en een titel in de Opel Lotus Euroseries wordt Hakkinen in 1990 kampioen in het Brits Formule 3.

De Fin maakt in die dagen ook voor het eerst kennis met Michael Schumacher. Het tweetal staat aan de start van de prestigieuze Grand Prix van Macau. Hakkinen verovert pole position en wint daarna de eerste race.

In botsing met Schumacher

In de tweede race ligt de Fin op een tweede positie achter Schumacher. Dit is voor Hakkinen voldoende om de Grand Prix te winnen, maar hij wil de Duitser toch voorbij. Bij de inhaalactie raken de twee elkaar en Hakkinen valt uit. Het levert Schumacher de eindoverwinning in Macau op.

Het Formule 1-team van Lotus is overtuigd van de kwaliteiten van Hakkinen, die test afwerkt voor Benetton, en legt hem vast voor 1991. Bij zijn debuut in de Verenigde Staten valt de Fin uit, maar in de derde race op Imola haalt hij met een vijfde plaats de eerste punten binnen. Het zijn de enige twee punten van het seizoen, want Hakkinen wordt achtervolgd door mechanische pech.

Contract bij McLaren

Het seizoen daarop is het hetzelfde liedje. Mechanische pech zit de Fin dwars die desondanks elf punten bij elkaar sprokkelt en in Frankrijk en Hongarije met een vierde plaats net naast het podium grijpt. McLaren-baas Ron Dennis heeft genoeg gezien en contracteert Hakkinen als testrijder.

Eind 1993 neemt de Fin tijdens de laatste drie races het stuur over van Michael Andretti. De Amerikaan, overgekomen vanuit de Verenigde Staten, stelt teleur en stapt op. In Portugal verbaast Hakkinen vriend en vijand door in de kwalificatie sneller te zijn dan teamgenoot Ayrton Senna. Hij ziet de finishvlag niet net als in de laatste race in Australië, maar in Japan staat Hakkinen op het laagste treetje van het ereschavot. Het is zijn eerste podiumplaats in de Formule 1.

Promotie naar eerste rijder

Het voortijdige vertrek van Andretti en de overstap van Senna naar Williams betekent dat Hakkinen in 1994 bij McLaren wordt gezien als eerste rijder. McLaren heeft dat jaar niet meer de beschikking over Ford-motoren, maar over krachtbronnen van Peugeot. Het blijkt geen gelukkig huwelijk.

Hakkinen valt in de eerste negen races van het seizoen zeven keer uit. En als hij wel de finish haalt, staat hij op het podium. In Duitsland wordt hij gezien als de schuldige van een omvangrijke startcrash en staat daardoor in Hongarije voor straf aan de kant. Vervolgens staat de Fin vier keer op het podium, met een tweede plaats in België als hoogtepunt. Het seizoen gaat als een nachtkaars uit met een zevende plek in Japan en een twaalfde in Australië.

Weer geen overwinning

Ook in 1995 kan Hakkinen, inmiddels voortgestuwd door Mercedes-motoren, geen zege op zijn palmares zetten. Hij is er in Italië en Japan dichtbij, maar blijft steken op een tweede plaats. Een blindedarmontsteking houdt hem in Aida aan de kant en hij sluit het seizoen af met de zware crash in Adelaide.

Hakkinen komt het seizoen daarop sterk voor de dag, maar die eerste overwinning pakt hij pas een jaar later in de laatste race, op het circuit van Jerez in Spanje.

Eerste wereldtitel

Zijn tweede zege laat niet lang op zich wachten. De Fin wint in 1998 de openingsrace in Australië en voegt daar nog zeven overwinningen aan toe. Het is voldoende om in de strijd om de wereldtitel Schumacher voor te blijven.

In 1999 wordt de strijd om de wereldtitel andermaal tijdens de laatste race in Japan beslist. Omdat Schumacher door een beenbreuk een aantal races aan de kant staat, maakt Schumi’s teamgenoot Eddie Irvine Hakkinen dat jaar erg moeilijk.

Irvine afgetroefd

De Noord-Ier koestert voor aanvang van de Japanse Grand Prix een voorsprong van vier punten. Hakkinen wint de race en Irvine eindigt als derde waardoor het verschil met twee punten in het voordeel van de Fin uitvalt.

Een derde wereldtitel zit er niet in voor Hakkinen. De inmiddels herstelde Schumacher wint zijn eerste van vijf opeenvolgende titels voor Ferrari. Na slechts twee zeges in 2001 besluit de Fin een sabbatical te nemen, maar keert uiteindelijk niet meer terug in de koningsklasse van de autosport.

Mika Hakkinen – 28 september 1968

Races: 161
Pole positions: 26
Zeges: 20
Wereldtitels: 2
Eerste race: 1991 Verenigde Staten
Eerste zege: 1997 Europa
Laatste zege: 2001 Verenigde Staten
Laatste race: 2001 Japan

Jouw reactie