Grand Prix Retro eregalerij – Alain Prost

Met zijn vier wereldtitels behoort Alain Prost zonder twijfel tot één van de succesvolste coureurs in de geschiedenis van de Formule 1. De Fransman, bijgenaamd ‘le professeur’ vanwege zijn benadering van racen, schuwde de controverse niet. Prost werd twee keer ontslagen en voerde talloze oorlogjes uit met teamgenoten, met als climax de rivaliteit met Ayrton Senna.

Prost raakt pas op latere leeftijd geïnteresseerd in autosport. Voordien houdt hij zich voornamelijk bezig met voetbal en atletiek. Als hij op 14-jarige leeftijd tijdens een vakantie gaat karten, heeft hij zijn nieuwe passie gevonden.

Vol voor de autosport

Prost blijkt talent te hebben en gaat zich vanaf zijn 19de, als hij school verlaat, volledig richten op de kartsport. Na titels bij de junioren wordt hij ook bij de senioren Frans kampioen. Deze titel levert hem een plek op in de Formule Renault.

Na twee kampioenschappen maakt Prost de overstap naar de Formule 3. In 1979 wint hij het Europees kampioenschap, maar de Fransman maakt vooral indruk met zijn zege in Monaco, in het voorprogramma van de Formule 1.

Aanbod McLaren afgeslagen

Teddy Mayer van McLaren biedt Prost aan om in Watkins Glen, later dat jaar, de derde McLaren te besturen. Prost weigert. Hij wil niet zomaar instappen, maar zich gedegen voorbereiden op een overstap naar de koningsklasse van de autosport.

Mayer is verbaasd over de afwijzing, maar nodigt Prost uit voor een test. Hij maakt indruk door sneller te zijn dan John Watson. Mayer legt Prost een contract voor waardoor de Fransman in 1980 debuteert in de Formule 1.

Wisselvallig debuutseizoen

Het wordt een seizoen met horten en stoten. In de openingsrace in Argentinië komt Prost als zesde over de finish. De eerste punten zijn een feit en ook in Brazilië rijdt de Fransman met een vijfde plaats in de punten. In Zuid-Afrika vliegt Prost tijdens de training van de baan en breekt zijn pols. Hij mist hierdoor de races op Kyalami en Long Beach.

McLaren bevindt zich in een mindere periode en de bolides zijn niet erg betrouwbaar. Als Prost in Watkins Glen tijdens de training opnieuw van de baan schuift en een hersenschudding oploopt, is de maat vol. Ondanks een doorlopend contract verkast hij naar Renault.

Onbetrouwbaarheid turbomotor

De Franse renstal beschikt over turbomotoren. Deze zijn snel, maar gaan ook vaak stuk. In 15 races valt Prost negen keer uit. Maar als hij de finish haalt, doet hij dat met een podiumplaats. In Argentinië staat hij voor het eerst in zijn Formule 1-loopbaan op het ereschavot. Later dat jaar staat Prost twee treden hoger op het podium als hij voor eigen publiek de race op het circuit van Dijon op zijn naam schrijft. Daarna volgen nog zeges in Nederland en Italië en twee keer een tweede plaats in Duitsland en Las Vegas.

De relatie met teamgenoot René Arnoux is dan al inmiddels verstoord en bereikt het kookpunt tijdens de Franse Grand Prix van 1982. Arnoux wint, maar zou zich volgens Prost, die als tweede eindigt, niet hebben gehouden aan afspraken die voor de race zijn gemaakt. Arnoux trekt zijn conclusies en verlaat het team aan het einde van het seizoen voor Ferrari.

Veel uitvalbeurten

Prost begint 1982 prima met twee overwinningen, maar kan vervolgens geen rol van betekenis spelen in het kampioenschap. De onbetrouwbaarheid van de turbomotoren blijven de Fransman parten spelen. Zeven keer moet hij de Renault voortijdig aan de kant zetten.

In 1983 moet het dan gebeuren voor Renault, de eerste wereldtitel. De druk op Prost neemt toe. Na een wankel begin met een zevende plaats in Brazilië en een elfde in Long Beach wint hij de Franse Grand Prix. Met overwinningen in België, Groot-Brittannië en Oostenrijk gaat Prost met nog vier races op het programma ruim aan de leiding in de strijd om de titel.

Titel verspeeld in laatste races

Ondanks de voorsprong spoort Prost Renault aan de auto te blijven ontwikkelen. De teamleiding neemt de adviezen niet serieus genoeg en denkt dat de voorsprong voldoende is om het kampioenschap te pakken. In de laatste vier races valt Prost drie keer uit, waardoor de wereldtitel alsnog in handen komt van Nelson Piquet.

De teleurstelling is groot. Het moet anders volgens Prost, maar hij vindt geen medestanders. Renault zet de Fransman op straat. Hij heeft het verbruid bij de fabrikant en werknemers steken zelfs zijn auto in brand. Prost weet genoeg en tekent bij McLaren.

Eindelijk wereldtitel

Zeven overwinningen blijken in 1984 niet genoeg voor de wereldtitel. Prost komt een half punt tekort op teamgenoot Niki Lauda, die hem leert dat het niet alleen om hard rijden gaat. Na twee seizoenen net niet wordt Prost in 1985 dan eindelijk wel wereldkampioen en ook in 1986 is hij de beste. Hiermee is hij de eerste coureur sinds Jack Brabham in 1960 die met succes zijn titel verdedigt.

In 1986 valt de beslissing in het kampioenschap in de laatste race. Prost heeft het gehele seizoen geduchte concurrentie in het Williams-duo Nelson Piquet en Nigel Mansell. In Australië heeft Mansell de beste papieren. De Brit rijdt op een derde plaats, genoeg voor de titel, als hij een klapband krijgt. Mansell valt uit en Piquet wordt door het team uit voorzorg naar de pits gehaald voor een bandenwissel. Prost krijgt de leidende positie in de schoot geworpen en staat die niet meer af. De tweede wereldtitel is een feit.

Record in handen

Een jaar later verbetert Prost het record van Jackie Stewart. Met een zege in Portugal komt de Fransman op een totaal van 28 overwinningen. In de strijd om het kampioenschap delft hij het onderspit tegen het oppermachtige Williams-duo.

In 1988 zijn zeven zeges opnieuw niet voldoende voor de wereldtitel. Prost is dit keer slachtoffer van het puntensysteem. Als alle scores meetellen zou Prost met elf punten voorsprong wereldkampioen zijn geworden. Echter, alleen de beste elf resultaten tellen mee. Hierdoor wint Senna, die acht zeges boekt, het kampioenschap op drie punten. Het is een seizoen waarin McLaren domineert. Liefst 15 van de 16 races worden gewonnen.

Rivaliteit met Senna

Ondanks de successen begint het te wrijven tussen Prost en Senna. De Fransman vindt dat het team de Braziliaan voortrekt. Een rivaliteit is geboren en vindt in 1989 zijn climax in de laatste voorlaatste race in Japan.

In de slotfase probeert Senna Prost in de chicane voorbij te steken. De Fransman houdt de deur dicht en beide coureurs belanden naast de baan. Prost valt uit, maar Senna kan verder. De Braziliaan wint, maar wordt vervolgens gediskwalificeerd omdat hij na de crash de chicane heeft afgestoken. Prost kan zijn derde wereldtitel gaan vieren.

Prost kiest voor Ferrari

De Fransman heeft genoeg gekregen van de interne strijd bij McLaren en neemt de wijk naar Ferrari. Prost draait een sterk seizoen. Met vijf overwinningen doet hij volop mee om de titel. Opnieuw valt de beslissing in Japan. Dit keer zijn de rollen omgedraaid. Senna botst na de start tegen Prost en verzekert zich van de wereldtitel.

In 1991 gaat het minder. Mansell heeft de renstal verlaten omdat de relatie met Prost niet optimaal is. Ook de Ferrari 643 is niet goed. De wagen is niet competitief genoeg. Voor het eerst in tien jaar wint Prost geen enkele race. De Fransman laat zijn ongenoegen blijken: ‘Een truck is beter te besturen dan deze auto’. Deze opmerking komt hem duur te staan, want Ferrari ontslaat hem na de Japanse Grand Prix. Gianni Morbidelli neemt in Australië zijn plaats in.

Comeback bekroond met titel

Prost neemt in 1992 noodgedwongen een sabbatical om een jaar later terugkeren in de Formule 1 bij Williams. De Fransman test bij Ligier, maar besluit niet op het aanbod in te gaan. Als Mansell hoort dat Prost naar Williams komt, vertrekt de Brit. Damon Hill wordt de nieuwe teamgenoot van de Fransman en niet Senna. Prost heeft in zijn contract laten opnemen dat Senna geen teamgenoot mag worden.

Williams beschikt in 1993 over de beste wagen. In de eerste tien races gaat Prost zeven keer als eerste over de finish. Hij legt hiermee de basis voor zijn vierde wereldtitel. In Portugal maakt hij bekend na het seizoen te stoppen met Formule 1. Op het podium in Australië omhelzen de voormalige aartsrivalen Prost en Senna elkaar.

Weinig succes als teambaas

Prost keert niet veel later terug in het Formule 1-circus. Als teambaas is de Fransman aanmerkelijk minder succesvol dan als coureur. Zijn record van 51 overwinningen wordt pas in 2001 door Michael Schumacher verbroken.

Alain Prost – 24 februari 1955

Races: 198
Pole positions: 33
Zeges: 51
Wereldtitels: 4
Eerste race: 1980 Argentinië
Eerste zege: 1981 Frankrijk
Laatste zege: 1993 Duitsland
Laatste race: 1993 Australië

Jouw reactie